Türkiye’nin Kayıp Sessizliği

Eskiden sessizlik huzurdu.
Şimdi baskı gibi hissediliyor.
Bir zamanlar evlerin içinde sessizlik vardı ama o sessizliğin içinde güven olurdu.
Anne mutfakta bir şeylerle uğraşırken çıkan tabak sesi bile insana “evdeyim” duygusu verirdi.
Babalar akşam haberlerini izlerken bile evin içinde görünmez bir sıcaklık dolaşırdı.
Kimse sürekli konuşmazdı ama herkes birbirinin kalbini duyardı.
Şimdi ise başka bir sessizlik çöktü Türkiye’nin üzerine.

Bu sessizlik yorgun.
Bu sessizlik kırgın.
Bu sessizlik, aynı sofrada oturup birbirine ulaşamayan insanların sessizliği…
Eskiden aile sofraları günün en güçlü anıydı.
Şimdi aynı masada dört kişi oturuyor, ama dört ayrı dünya yaşanıyor.
Birinin elinde telefon…
Diğeri kısa videolarda kaybolmuş…
Bir başkası sadece yemeğini bitirip odasına dönmenin hesabında…
Ve en korkuncu şu:
Kimse kavga etmiyor artık.
Çünkü insanlar konuşacak enerjiyi bile kaybetmeye başladı.
Oysa bazı sessizlikler bağırır.
Bir annenin sofrada evladına bakıp “eskisi gibi değil” diye içinden geçirmesi…
Bir babanın çocuklarıyla konuşacak konu bulamaması…
Genç bir çocuğun ailesinin yanında bile yalnız hissetmesi…
İşte Türkiye’nin asıl gürültüsü burada başlıyor.
Gençler artık sadece içine kapanmıyor.
Yavaş yavaş hayattan çekiliyorlar.
Kalabalıkların içinde görünmez olmayı öğreniyorlar.
Eskiden sokaklarda yankılanan kahkahalar şimdi kulaklıkların içine sıkıştı.
Mahalle arkadaşlıkları yerini “çevrimiçi görünmeye” bıraktı.
Gerçek dostlukların yerini birkaç saniyelik hikâyeler aldı.
İnsanlar artık birbirine değil, ekrana dokunuyor.
Çünkü ekran yorucu hayatın en kolay kaçışı oldu.
Bir kafeye gidiyorsunuz…
Masada dört arkadaş var ama herkes telefona eğilmiş.
Kimse gerçekten orada değil.
Herkes başka bir yerde olmaya çalışıyor.
Başkasının hayatını izlerken kendi hayatını kaçırıyor insanlar.
Ve belki de bu çağın en büyük trajedisi şu:
Kimse kötü görünmüyor ama herkes biraz kırık.
Türkiye bugün ekonomik sorunlardan daha derin bir şey yaşıyor.
Ruhsal bir yorgunluk…
Duygusal bir çekilme…
Kalabalıkların içinde büyüyen görünmez bir yalnızlık…
Çünkü insan bazen açlıktan değil, anlaşılmamaktan yorulur.
Bir genç saatlerce odasında oturuyor.
Ailesi onu “sessiz” sanıyor.
Oysa içinde fırtınalar kopuyor.
Bir anne sosyal medyada mutlu aile videoları izleyip kendi evindeki uzaklığa üzülüyor.
Bir baba güçlü görünmeye çalışırken geceleri sessizce kaygı düşünüyor.
Ve herkes aynı şeyi hissediyor aslında:
“Bir şeyler kayboldu…”
Ama kimse tam olarak neyin kaybolduğunu anlatamıyor.
Belki kaybettiğimiz şey huzurun sesi değildi.
Birbirimize gerçekten temas edebilme yeteneğimizdi.
Çünkü insanı ayakta tutan şey teknoloji değil;
anlaşılmak, hissedilmek ve bir sofrada gerçekten “orada olmak”tır.
Şimdi Türkiye’nin en büyük ihtiyacı yeni binalar değil belki de…
Yeni bir samimiyet.
Telefon ekranından değil gözlerden gelen bir sıcaklık…
Yargısız dinleyen dostluklar…
Sessizliği bile huzur hissettiren evler…
Çünkü bir toplum önce konuşmayı değil,
birbirini hissetmeyi kaybettiğinde yorulur.
Ve belki de bu ülkenin yeniden toparlanması;
ekonomiden önce kalplerin birbirine yeniden yaklaşmasıyla başlayacak.