İnsan bazen bağırmak ister…
Ama sesi çıkmaz.
Kalabalıkların ortasında yürür,
güler, konuşur, hatta kahkaha atar…
Ama içinde bir yer vardır ki,
orası hiç susmaz.
İşte orası…
içimizdeki sessiz çığlıktır.
Kimse duymaz.
Kimse görmez.
Ama insan en çok orada yorulur.
Hayat, dışarıdan göründüğü kadar kolay değildir.
İnsanlar birbirine “iyiyim” der…
ama aslında kimse gerçekten iyi değildir.
Çünkü herkesin içinde,
anlatamadığı bir şey vardır.
Söylese anlaşılmayacak,
sussa içini kemirecek bir şey…
Ve çoğu insan konuşmak yerine susmayı seçer.
Çünkü bu dünyada anlaşılmamak,
yanlış anlaşılmaktan daha ağır gelir.
Bu yüzden insanlar kendilerini anlatmayı bırakır.
İçlerinde biriktirir.
Biriktirir…
Biriktirir…
Ve o birikim…
zamanla bir çığlığa dönüşür.
Ama sessiz bir çığlık.
Ne kulak duyar…
ne göz görür.
Sadece insanın kendi içinde yankılanır.
Gece olur…
herkes uyur…
Ama o çığlık uyanır.
Düşünceler başlar.
Keşkeler, pişmanlıklar, yarım kalmış cümleler…
İnsan kendi kendine konuşur.
“Keşke şöyle deseydim…”
“Keşke susmasaydım…”
“Keşke beni biri anlasaydı…”
Ama artık çok geçtir.
Çünkü bazı duygular vardır…
zamanında söylenmeyince,
içinde kalır.
Ve içeride kalan her şey…
insanı yavaş yavaş tüketir.
İnsan dışarıdan güçlü görünür…
ama içinde kırılmıştır.
Kimse fark etmez.
Çünkü insanlar artık duygularını saklamayı öğrenmiştir.
Gülümsemek kolaydır…
ama içten olmak zordur.
Ve bu çağda en zor şey…
gerçekten hissedebilmektir.
İçimizdeki sessiz çığlık,
aslında bastırdığımız duyguların sesidir.
Korkularımızın…
yaralarımızın…
yalnızlığımızın…
Ve en çok da…
anlaşılma isteğimizin.
İnsan anlaşılmak ister.
Ama çoğu zaman,
kimse gerçekten dinlemez.
Herkes konuşur…
ama kimse duymak istemez.
İşte bu yüzden…
en büyük yalnızlık,
kalabalıkların içindedir.
Ve insan en çok orada kaybolur.
Ama bir gerçek var:
O çığlık susturulmaz.
Sadece ertelenir.
Ve ertelenen her duygu…
bir gün daha güçlü geri döner.
Bu yüzden mesele şu:
Susmaya devam mı edeceksin…
yoksa kendinle yüzleşecek misin?
Çünkü insanın en büyük savaşı,
dışarıyla değil…
içindedir.
Ve o savaşı kazanmadan,
hiçbir şey gerçekten düzelmez.
Bugün kendine dürüst ol:
Gerçekten iyi misin…
yoksa sadece iyi gibi mi görünüyorsun?
Cevap sessizse…
işte o, senin çığlığın.
Han
